Η εξομολόγηση ενός προπονητή: Το ποδόσφαιρο απαρτίζεται από παράγοντες – λαμόγια και προπονητές – υπαλλήλους που κάνουν ότι τους πουν για 100 ευρώ!



Ονομάζομαι Γιάννης Σαρικάκης. Είμαι προπονητής ποδοσφαίρου και κάτοχος του διπλώματος UEFA C το οποίο και απέκτησα τον Δεκέμβρη του 2015. Όταν πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με την προπονητική είχα μια εικόνα στο μυαλό μου η οποία τελικά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τα 2 τελευταία χρόνια, ήρθα αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την αναξιοκρατία, την έλλειψη σεβασμού και την διαφθορά σε κάθε επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από την Ε.Π.Ο, μέχρι τις ομάδες, μέχρι τους δήμους. Το σκηνικό που αντικρίζω στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι θλιβερό.

Πιο συγκεκριμένα, τα 2 τελευταία χρόνια έχω δει να στήνονται παιχνίδια ακόμα και στο ερασιτεχνικό, μπράβους να μπαίνουν σε γήπεδα και να προπηλακίζουν ανθρώπους, προπονητές ακαδημιών να βρίζουν μπροστά στα παιδιά ή ακόμα και τα ίδια τα παιδιά, να τα πιέζουν να παίξουν τραυματισμένα για να κερδίσουν το παιχνίδι, «προπονητές» που προπονούν χωρίς δίπλωμα ακόμα και με την ιδιότητα του βοηθού σε Κ20 Π.Α.Ε. της Super League(!), ακόμα και προπονητές γυναικείου ποδοσφαίρου να βιντεοσκοπούν τις παίχτριες τους στα αποδυτήρια και να μην έχουν δεχτεί κυρώσεις γιατί έχουν «γνωστούς»!!!

Δεν έχει περάσει καιρός, όπου προπονητής ακαδημιών με έβριζε και με απειλούσε με εκφράσεις όπως «παλιοαδε@@άρα», «θα σε πετάξω από την εξέδρα» και «θα σου δώσω να φας καουτσούκ» σε εξέδρα γηπέδου μπροστά σε 50 ανθρώπους με τους μισούς από αυτούς να είναι ανήλικοι και στον αγωνιστικό χώρο να είναι σε εξέλιξη αγώνας ακαδημιών γυναικείου ποδοσφαίρου.

Για τα πρακτικά, από σεβασμό και μόνο στους ανήλικους που βρίσκονταν στον χώρο και άκουγαν τις αισχρολογίες του, άφησα τις ύβρεις αναπάντητες. Όσο αναφορά τις ομάδες πλην λίγων εξαιρέσεων βλέπουν τους παίχτες σαν ιδιοκτησία τους και τα παιδιά των ακαδημιών τους σαν σάκους με λεφτά.

Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών που ήθελαν να αποδεσμευτούν και το σωματείο στο οποίο αγωνίζονταν δεν τους άφηνε, είτε γιατί ζητούσαν χρήματα από το άλλο σωματείο για την μετεγγραφή, είτε γιατί πολύ απλά δεν «γούσταραν»!

Οι ακαδημίες που ενδιαφέρονται πραγματικά για την εξέλιξη των νεαρών ποδοσφαιριστών τους είναι ελάχιστες. Οι περισσότερες έχουν ως στόχο να μαζέψουν όσο το δυνατό περισσότερα παιδιά για να αυξήσουν τα κέρδη τους από τις συνδρομές, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν υπερβολικά μεγάλα group με αποτέλεσμα οι προπονητές- ακόμα και να θέλουν- να μην μπορούν να δώσουν την απαραίτητη προσοχή σε όλους τους παίχτες.
Επιπλέον, πολλές από τις ακαδημίες λειτουργούν με μόνο στόχο την νίκη στους αγώνες, κάτι που στις νεαρές ηλικίες, είναι λάθος. Η προαγωγή του fair play της, της ατομικής βελτίωσης και της καλλιέργειας της προσωπικότητας των μικρών αθλητών όχι μόνο μπαίνει σε δεύτερη μοίρα αλλά πολλές φορές παραμελείται εντελώς.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα: Σε αγώνα δεκάχρονων παιδιών, ο προπονητής της ηττημένης ομάδας έκανε παρατήρηση στους γονείς των παιχτών του επειδή συνεχάρησαν τους νικητές! Άλλος προπονητής έβριζε την ώρα του αγώνα, άλλος δεν σταματούσε να διαμαρτύρεται έντονα στους διαιτητές, άλλος έλεγε «θα πάρεις τα αρ@@δια μου» σε παιδί που του είπε «πάω να πάρω νερό», άλλος αποκαλούσε τους παίχτες του «πελατάκους» και τους κορόιδευε, εγώ παραιτήθηκα γιατί μπήκε μέσα στον αγώνα ο γενικός αρχηγός και προσπάθησε να αλλάξει τη σύνθεση της ομάδας, ακαδημία απέρριψε έναν φίλο μου διπλωματούχο προπονητή για έναν χωρίς δίπλωμα, περιφερειακή ακαδημία μεγάλης ομάδας ζητάει νοσηλευτή (και όχι γιατρό ή φυσιοθεραπευτή όπως οφείλει) για να έχει λιγότερα έξοδα. Όλα αυτά σε επίπεδο ακαδημιών…


Ένα άλλο πρόβλημα με τα ερασιτεχνικά σωματεία, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τα διοικούν. Άνθρωποι που νομίζουν πως τους ανήκουν τα πάντα, πως όλοι τους χρωστάνε. Τα 2 αυτά χρόνια γνώρισα πολλούς παράγοντες και μπορώ να πω πως οι εξαιρέσεις σε αυτόν το κανόνα χωρούν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κάθε δήμος παραχωρεί ορισμένες ώρες από τα δημοτικά του στάδια στις ποδοσφαιρικές ομάδες που εδρεύουν σε αυτόν. Ο διαχωρισμός των ωρών, γίνεται σε μια συνάντηση μεταξύ των παραγόντων των σωματείων και των ανθρώπων του δήμου για να καθορίσουν το πρόγραμμα.

Για να καταλάβετε για τι μιλάμε ακριβώς, κάντε μια εικόνα: 15 άνθρωποι κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και ουρλιάζουν ακατάπαυστα με όλη τη δύναμη της φωνής τους για 4 με 5 ώρες. Διακόπτουν ο ένας τον άλλο, απειλούν, βρίζουν και απαιτούν ολόκληρο το γήπεδο για δική τους χρήση. Είχα την ατυχία να βρεθώ κι εγώ 2 φορές σε τέτοιες συναντήσεις σαν εκπρόσωπος γυναικείας ομάδας. Εκεί άκουσα εκφράσεις από παράγοντες ομάδων όπως: «αν πατήσουν στο γήπεδο γυναίκες θα τις πετάξω έξω με τις κλοτσιές» , «δεν πάνε να πλύνουν κανένα πιάτο» κλπ.

Η βρωμιά του ποδοσφαίρου δεν θα μπορούσε να μην έχει αγγίξει τους δήμους εφόσον άνθρωποι και από τους δυο αυτούς χώρους συνεργάζονται. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συμφωνίες που γίνονται στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι προφορικές. Δεν υπάρχουν συμβόλαια ούτε εγγυήσεις που να προστατεύουν τον εργαζόμενο από ενδεχόμενη κακή βούληση του εργοδότη επομένως, ο προπονητής το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ελπίζει πως δεν θα εξαπατηθεί από τον παράγοντα και πως ο τελευταίος θα κρατήσει τις υποσχέσεις του. Φυσικά, πολλοί παράγοντες εκμεταλλευόμενοι το γεγονός αυτό, αθετούν τις αρχικές συμφωνίες -είτε είναι οικονομικές, είτε είναι άλλης φύσεως- και αφήνουν τον προπονητή «ξεκρέμαστο», χωρίς να έχει την δυνατότητα να κάνει οτιδήποτε για να βρει το δίκιο του.

Πριν 9 μήνες, μαζί με έναν πολύ καλό μου φίλο και μέχρι πρότινος συνεργάτη, κάναμε μια προσπάθεια να επαναλειτουργήσει ένα Γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα που ήταν ανενεργό για 8 χρόνια. Η παραμονή μας στην ομάδα αυτή κράτησε μόλις 2 μήνες, λόγω της ανύπαρκτης διοίκησης και της ύπαρξης του προπονητή που στο παρελθόν βιντεοσκοπούσε τις παίχτριες του στα αποδυτήρια καθώς άλλαζαν! Η πρόθεσή μας ήταν να προστατεύσουμε τις κοπέλες από αυτόν και να μην συνδεόμαστε σε καμία περίπτωση με το εν λόγω σωματείο. Το αποτέλεσμα ήταν να συνεχίζουμε να προπονούμε τις 15 αυτές κοπέλες σε ένα εγκαταλελειμμένο 5×5 για 6 μήνες απλήρωτοι, ψάχνοντας μια ομάδα να μας βάλει κάτω από την στέγη της.

Σε αυτήν τη φάση θέλω να πω ένα ευχαριστώ στις κοπέλες αυτές για την στήριξη τους και την πίστη τους σε εμάς. Τελικά, η ομάδα που τόσο καιρό ψάχναμε, βρέθηκε. Μόνο που οι αρχικές υποσχέσεις (οι προφορικές συμφωνίες που λέγαμε πριν) δεν τηρήθηκαν ούτε στο ελάχιστο. Εγώ με τον συνεργάτη μου τρέχαμε για τα πάντα: στο δημαρχείο για τις ώρες του γηπέδου, στην Ε.Π.Ο. και στην Ε.Π.Σ. για ενημέρωση και διάφορα διαδικαστικά, ακόμα και για τα δελτία των παιχτριών! Όλα αυτά για να μας αλλάξουν την συμφωνία λιγότερο από μια εβδομάδα πριν την έναρξη των προπονήσεων και χωρίς όλο αυτό το διάστημα να έχουμε πάρει ούτε 1 ευρώ. Όπως βλέπετε όμως, μας χρησιμοποίησαν για να στήσουμε το Γυναικείο τμήμα, και όταν αυτό δημιουργήθηκε, «μας τα άλλαξαν». Έφτασαν σε σημείο να μας κατηγορούν και να μας λοιδορούν στις παίχτριες με γραπτά κείμενα και να μας βρίζουν και να μας απειλούν με σωματική βία μπροστά στα μάτια ανήλικων παιδιών και των γονιών τους.

Όλη αυτή η όμορφη προσπάθεια που ξεκίνησε με πολλές δυσκολίες και συνεχίστηκε με ακόμα περισσότερες τελείωσε άδοξα λόγω των παραγόντων που ανέφερα στις προηγούμενες παραγράφους. Κάποιες από αυτές τις κοπέλες δεν θα ξαναπαίξουν ποδόσφαιρο. Κάποιες γιατί δεν τις ενδιαφέρει τόσο, κάποιες γιατί δεν υπάρχουν γυναικείες ομάδες κοντά στον τόπο κατοικίας τους και τους είναι πρακτικά αδύνατο να πηγαίνουν τόσο μακριά και κάποιες γιατί απλά σιχάθηκαν. Μαζί τους σιχάθηκα κι εγώ.

Όσα αναφέρονται στις προηγούμενες παραγράφους, αποδεικνύονται από το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο που έχει η Super League. Όσο το ελληνικό ποδόσφαιρο απαρτίζεται από παράγοντες – λαμόγια και προπονητές – υπαλλήλους που κάνουν ότι τους πουν οι πρώτοι για 100 ευρώ, δεν πρόκειται να βελτιωθεί.

Όσο για εμένα, δεν θα αφήσω μερικούς να ορίσουν τα όνειρα μου. Το αν θα ξανά προπονήσω στην Ελλάδα δεν το γνωρίζω. Για το τέλος, σας παραθέτω τα λόγια του συνεργάτη μου όταν του είπα πως ανακουφίστηκα που φύγαμε από την τελευταία μας ομάδα: «Το όνειρο μας έγινε καρκίνωμα και φτάσαμε να πανηγυρίζουμε που έφυγε από επάνω μας»
*Άρθρο του Γιάννη Σαρικάκη στο womensports.gr
Ετικέτες ,

Δημοσίευση σχολίου

Τα «NEA PIERIAS» δεν φέρουν καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των αναρτήσεων που μας στέλνουν οι αναγνώστες. Υπεύθυνος για την κάθε ανάρτηση είναι μόνο το άτομο που φαίνεται ως συγγραφέας του άρθρου.
Το ιστολόγιο «NEA PIERIAS» δεν ευθύνεται σε καμία περίπτωση για την εγκυρότητα και ορθότητα των πληροφοριών, κρίσεων, σχολίων που περιέχονται σε αναρτήσεις και μηνύματα αναγνωστών και οι διαχειριστές-συνεργάτες-αρθογράφοι δεν ευθύνονται για το περιεχόμενο άρθρων των οποίων γίνετε αναδημοσίευση από άλλα sites για τα οποία δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ακρίβεια του περιεχόμενό τους καθώς και καμία ευθύνη για μηνύματα που θίγουν πνευματικά δικαιώματα τρίτων ή κατοχυρωμένου υλικού

[blogger][facebook]

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.